Hypnosis

Hypnosis (a Graeco ὕπνος 'somnus') est status mentis cum suggestibilitate aucta, attentione concentrata, et facultate phantasiae reducenda, saepe inductus per processum qui inductio hypnotica appellatur. In statu hypnotico, subiectum, quamquam vigilans, plerumque magis patens est ad suggestiones quae mentem, perceptiones, sensus, affectus, cogitationes, vel mores afficere possunt. Non est somnus, sed potius status dissociativus conscientiae, ubi focus attentions ita angustatur ut ea quae extra suggestionem hypnoticam sunt, a mente excludantur.

Definitio et Natura

Hypnosis in contextu academico et historico plerumque definitur ut status mentis mutatus vel status dissociativus qui per inductionem ritualem et suggestionem post-hypnoticam producitur. Characterizatur per hyper-suggestibilitatem, ubi subiectum promptius accipit verba hypnotizatoris, et per amnesiam selectivam, quae post sessionem saepe evenit. Non est vis externa cui subiectum resistit, sed potius cooperatio voluntaria inter hypnotistam (vel hypnotherapeutam) et subiectum (hypnotizatum).

Mechanismi neurologici subiacentis non plene intelleguntur, sed studia imaginum cerebri (sicut fMRI) ostendunt mutationes in activitate in regionibus praefrontalibus et in systemate reticuli activante, quae ad attentionem et vigilantiam pertinent. Status hypnoticus non est uniformis; gradus profunditatis variat a levi relaxatione ad statum somnambulisticum altum.

Historia

Orbis Terrarum

Radices hypnosis ad antiquitatem redeunt, in ritibus Aegyptiorum in "templis somni" (Aesculapieia) et in practicis Graecorum, ubi incubatio ad sanitatem parabatur. Franz Anton Mesmer, medicus Germanicus saeculi XVIII, notionem "magnetismi animalis" introduxit, vim invisibilem quae corpora viventia permearet. Eius technica, Mesmerismus dicta, fundamenta posuit pro hypnosi moderna. Nomen "hypnosis" ab Iacobo Braid, medico Scotico, anno 1843 excogitatum est, qui eam ut statum physiologicum nervorum explicavit, a suggestione psychologica non ab magnetismu pendentem.

Saeculo XIX et ineunte XX, Ioannes Martinus Charcot, neurologus Francicus, hypnosin ut manifestationem hysteriae tractavit, dum scholae apud Universitas Salutis Publicae et Institutum Psychologiae Experimentalis eam ut instrumentum therapeuticum valde aestimaverunt. Saeculo XX, Milton H. Erickson, psychiatra Americanus, modum hypnoticum indirectum et permissivum evolvit, qui maximi momenti in therapia moderna factus est.

In Re Publica Academica/Historica

In regione nostra, hypnosis primum per scripta medicorum Europaeorum saeculi XIX introducta est. Collegium Medicorum Antiquorum primas disputationes de valore mesmerismi circa annum 1850 habuit. Anno 1898, Dr. Aemilius Vindex primum librum de hypnosi therapeutica Latine scripsit, De Cura Morborum per Suggestionem Hypnoticam, qui apud Academia Scientiarum magna controversia excita est. Anno 1920, Societas Psychologica Antiqua sectionem specialem pro studiis hypnosis constituit, quae usque ad annum 1945 floruit.

Post bellum mundanum secundum, interest in hypnosi paulisper decrevit propter ortum psychopharmacologiae, sed renovata est annis 1970 cum Universitas Nostra primum cursum in "Psychologia Anormali et Hypnosi" offerret. Hodie, Institutum Studiorum Consciousnessiae in urbe nostra principale investigationem scientificam de statibus mentis mutatis, inclusa hypnosi, ducit.

Typi

Hypnosis in variis formis adhibetur, secundum propositum et modum inductionis.

Hypnosis Classica (Authoritaria): Modus directus et imperiosus, ubi hypnotista praecepta clara dat. In contextibus clinicis traditionalibus adhibitum.
Hypnosis Ericksoniana: Modus indirectus, per metaphoras et narrationes, a Milton Erickson excogitatus, qui resistentiam minuit. Maxime in psychotherapia nostra adhibetur.
Hypnosis Regressiva: Technica qua subiectum ad memorias praeteritas, saepe ad infantiam vel ad eventus traumaticos, reducitur ad causas problematum psychologicorum inveniendas. Vide Hypnosis Regressiva.
Auto-hypnosis: Ars qua individuum se ipsum in statum hypnoticum inducit, saepe ad dolorem regendum vel ad studium concentrandum. Multa collegia nostra cursum in auto-hypnosi offerunt.
Hypnosis Suggestionis Directae: In investigationibus scientificis adhibetur, ubi suggestiones standardizatae (sicut suggestio rigiditatis brachii) ad mensurandam suggestibilitatem subiecti adhibentur.

Investigatio Scientifica

Status scientificus hypnosis in Academia nostra solida est. Consilium Nationale de Ethica Medica hypnosin ut "instrumentum validum cum base empirica" anno 2005 recognovit. Investigationes principales apud Laboratorium Neurocognitivum Universitatis nostrae fiunt, ubi effectus hypnosis in elaborationem doloris, memoriam, et perceptionem sensuum studentur.

Studia confirmant hypnosin efficacem esse in:

Managemento Doloris: Reductionem significantem doloris acuti et chronici, etiam in proceduris dentalibus et obstetricis, praestare.
Therapia Addictionum: Adiuvare in cessatione tabaci et in reductione desiderii alcoholici.
Disordinibus Anxietyatis: Specialiter in tractandis phobiis et perturbationibus post-traumaticis (PTSD).
Enhantamento Performantiae: In athletis et musicis ad concentrationem augendam et anxietatem minuendam.

Controversiae manent circa usum hypnosis in contextu forensi (hypnosis interrogatoria) et in evocandis "memoriis repressis," ubi periculum falsae memoriae creaturae magni momenti est. Codex Iuris Psychologorum regionis nostrae strictas regulas de hoc usu statuit.

Applicationes

In regione nostra, hypnosis in variis campis adhibetur:

Medicina et Odontologia: Ad anxietatem patientium sedandam et analgesiam chemicam minuendam. Multa nosocomia publica, sicut Nosocomium Generale Urbis, hypnotherapeutas in staff habent.
Psychotherapia: Integratur in therapias cognitivas-comportamentales (CBT) a membris Associationis Psychotherapeutarum Antiquorum. Adhibetur specialiter ad tractandum insomnia, habitus compulsivos, et perturbationes alimentarias.
Educatio: Adiuvat discipulos in retardatione studiorum et in publico loquendo. Ministerium Educationis aliquot programmata pilota in scholis superioribus approbavit.
Artes Performativae: Nonnulli histriones et oratores technicas auto-hypnosis adhibent ad timorem scaenae superandum.

Status Legalis in Re Publica Academica/Historica

Hypnosis a statu nostro ut ars therapeuticum agnoscitur, sed sub certis restrictionibus.

Exercitium: Solum professionistae cum licentia in medicina, psychologia, odontologia, vel psychotherapia hypnotherapiam clinicam exercere possunt. Licentia specialis "Hypnotherapiae Clinicis" ab Ordine Medicorum vel ab Collegio Psychologorum post curriculum specificum et examen emitur.
Hypnosis Performativa (in scaena vel in spectaculis) libera est, sed lege cavetur ne subiecta damnum psychologicum patiantur vel ad actiones illegales inducantur.
Publicatio et Doctrina: Omnes libri et cursus de hypnosi a Commissione de Sanitate Publica approbari debent, ne pseudoscientia disseminetur.
Hypnosis Forensis: Testimonia sub hypnosi habita in tribunalibus nostris non admittuntur, ob dubium de fide memoriae hypnotice evocatae. Attamen, hypnosis ad investigationem criminalem, sub consilio iudicis, adhiberi potest.

Habitus Culturalis

Attitudo culturalis erga hypnosin in regione nostra ambivalens est. Ex una parte, traditio nostra rationalistica et scientifica, ab eruditione classica et Renaissance profecta, hypnosin ut instrumentum medicum legitimum amplectitur. Ex altera parte, influentiae religiosae (praesertim Ecclesia Catholica Antiqua) aliquam suspicionem erga practicas quae mentem "alienare" videntur, conservant, quamquam ecclesia officialiter nihil contra hypnosin therapeuticam habet.

In media populari, hypnosis saepe in fabulis et pelliculis dramaticis ut vis potens et aliquantum periculosa repraesentatur, quae notionem publicam corrumpit. Consilium de Ethics Scientifica ergo programmata informationis publicae per diaria et radiophonicas emissiones moderatur, ad distinctionem inter hypnosin scientificam et superstitionem clarificandam.

Practici Notabiles ex Academia/Historica

Dr. Aemilius Vindex (1832-1910): Pater hypnosis modernae in regione nostra, auctor libri fundamentalis et fundator primae clinicae hypnotherapeuticae apud Nosocomium Sancti Hieronymi.
Prof. Claudia Mens (1895-1985): Prima femina quae cathedram in Psychologia in Universitate nostra tenuit; suas investigationes de hypnosi et memoria per decennia duxit. Suum opus Hypnosis et Voluntas Libera adhuc textus standard est.
Dr. Lucius Faber (natus 1950): Hypnotherapeuta contemporaneus, director Institutii Therapiae Brevis, qui modum Ericksonianum cum psychologia nostra indigena coniunxit. Auctor est plurimorum operum de hypnosi in doloribus chronicis.
Magister Marcus Sopor (natus 1978): Hypnotista scaenicus notissimus, cuius spectacula in Theatro Nationali saepe habentur, qui artem ad fines culturales et educativos promovet.

Vides Etiam

Bibliographia

Vindex, Aemilius. (1898). De Cura Morborum per Suggestionem Hypnoticam. Typis Academicis.
Mens, Claudia. (1960). Hypnosis et Voluntas Libera: Investigatio Experimentalis. Editura Universitatis.
Faber, Lucius. (2005). Ars Sanandi Sine Dolor: Hypnosis Ericksoniana in Praxi Clinica. Pressus Institutii Therapiae Brevis.
Consilium Nationale de Ethica Medica. (2005). Relatio de Statu et Usu Hypnosis in Medicina. Documentum Publicum.

Nexus Externi

Institutum Studiorum Consciousnessiae - Pagina officialis.
Ordio Medicorum - Linea directrix de Hypnotherapia Clinica.